Busa sa dihang iyang gihatagan sila sa ilang mga pagkaon, (adunay usa ka tawo nga) nagbutang sa (bulawan nga igsusukod) nga panaksan diha sa panudlanan sa iyang igsoon. Unya ang usa ka mananawag misinggit: O panon! Sigurado gayod nga kamo mga kawatan.
(Ang mga sulugoon sa hari) miingon: Nawad-an kami sa panaksan nga (bulawan nga sukdanan) sa hari ug siya nga magdala niini makabaton ug Puno sa karga nga kamelyo (nga lugas isip ganti) ug ako ang manubag niini.
(Ang managsoon) miingon: Pinaagi sa Allah! Nahibalo gayod kamo nga kami wala moanhi aron sa pagbuhat ug kadautan dinhi sa yuta, ug kami dili mga kawatan.
(Ang managsoon) miingon: Ang silot niini mao nga ang tawo nga sa iyang sako kini makaplagan siya sa iyang kaugalingon maanaa ang balus (sa ato pa, ibutang sa pagkaulipon kinsay iyang gikawatan); sa ingon niana gisilotan namo ang mga mamumuhat sa kadautan.
Busa gisugdan niya ang ilang mga sako sa wala pa ang sako sa iyang igsoon (Benjamin), unya iyang gikuha kini gikan sa sako sa iyang igsoon. Sa ingon Kami nagplano alang kang Jose; dili (subay sa balaod) nga iyang kuhaon ang iyang igsoon ubos sa balaod sa hari gawas kon itugot sa Allah. Kami nagpataas sa mga ang-ang sa bisan kinsa nga Among gusto, ug labaw sa tanan nga gitugahan sa kahibalo mao ang usa pa ka kahibalo (hangtud nga ang kahibalo matapos ngadto sa Allah, ang Labing Nahibalo).
Sila miingon: Kong siya mangawat, nan ang iyang igsoon nangawat kaniadto; apan gitagoan kini ni Jose sa iyang kasingkasing ug wala niya kini ibutyag kanila. Siya miingon (sa sulod sa iyang kaugalingon): Ikaw anaa sa usa ka dautan nga kahimtang ug ang Allah labing nahibalo sa imong gisulti.
(Ang managsoon) miingon: Oh Labing Halangdon nga Pagulo! Siya adunay amahan, usa ka tigulang na kaayo, busa kuhaa ang usa kanamo ilis kaniya; Sa pagkatinuod kami nakakita kanimo nga usa ka magbubuhat sa maayo.