خداوند متعال با بیان ربوبیت و الوهیت و عظمت خویش میفرماید: ﴿إِنَّ رَبَّكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٖ﴾ بیگمان پروردگار شما خداوندی است که آسمانها و زمین را در شش روز آفرید. هرچند که او میتواند آن را در یک لحظه بیافریند، اما چون در این حکمتی بود و در کارهایش مهربان است، چنین کرد. و از جمله حکمت الهی در آفرینش آسمانها و زمین این است که آن را به حق و برای حق آفرید، تا از طریق نامها و صفاتش شناخته شود، و تنها او عبادت گردد.
﴿ثُمَّ﴾ پس از آفرینش آسمانها و زمین، ﴿ٱسۡتَوَىٰ عَلَى ٱلۡعَرۡشِ﴾ آنگونه که شایسته و مناسب شکوه و عظمت اوست، بر عرش بلند و مرتفع گردید. ﴿يُدَبِّرُ ٱلۡأَمۡرَ﴾ کار جهان بالا و پایین را میگرداند و تدبیر میکند؛ میمیراند و زنده مینماید، و روزی فرو میفرستد، و روزها را میان مردم میگرداند، گاه به سود برخی و گاه به زیان برخی دیگر، و زیان را از آسیب دیدگان دور میکند، وخواستۀ جویندگان را اجابت مینماید.
پس انواع تدابیر از جانب اوست، و همۀ خلق در برابر قدرت او، سر تسلیم فرود آورده؛ و در برابر عظمت و فرمانرواییاش، فروتناند. ﴿مَا مِن شَفِيعٍ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ إِذۡنِهِۦ﴾ هیچ شفاعتکنندهای نیست مگر [اینکه] پس از اجازۀ او [به شفاعت برمیخیزد]. پس هیچ مخلوقی اقدام به شفاعت نمینماید گرچه از برترین مخلوقات باشد، مگر اینکه خدا به وی اجازه بدهد. و او جز به کسی که از وی راضی و خشنود است، اجازه نمیدهد. و شفاعت کردن را، جز برای مخلصان و یکتاپرستان نمیپسندد.
﴿ذَٰلِكُمُ﴾ کسی که چنین است، ﴿ٱللَّهُ رَبُّكُمۡ﴾ خداوند، پروردگارتان است. او خداوندی است دارای صفات الوهیت، که همۀ صفات کمال را در بر دارد؛ و دارای صفت ربوبیت، که همۀ صفات افعال را دربر دارد. ﴿فَٱعۡبُدُوهُ﴾ پس همه عبادتها را تنها برای او انجام دهید، و فقط او را بپرستید. ﴿ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴾ آیا پند نمیپذیرید و نشانهها و دلایلی را که بر این دلالت مینمایند او یکتاست و معبود ستوده و دارای عظمت و بخشش است، به یاد نمیآورید؟!